طلسم نویس شهر صدرا

کافی بود تا این حس کاملاً عجیب و جذاب را دعا تکمیل کند. بنابراین او با خوشحالی از تپه پایین رفت، از کنار عمارت بزرگ خانوادگی آرنولدها گذشت و درست وقتی که داشت به پارک کوچک جادو و طلسمات روستا می‌پیچید، خانم لسلی را دید که در میانه‌ی یک دوراهی طاقت‌فرسا قرار داشت. خانم لسلی در مدرسه‌ی اوک‌وود تدریس می‌کرد و یک یا دو سال قبل به استاد گوردون درس داده بود. او در حال حاضر بهترین دعانویس شهر سعی طلسم می‌کرد هشت کتاب نسبتاً قطور را حمل کند، که از نظر ورزش‌های جادو و طلسمات هوازی کار بسیار خوبی است. زیرا خواندن هشت کتاب آسان‌تر از حمل آنها است، مگر اینکه بند یا کیف داشته باشید، و خانم لسلی چیزی طلسم نویس شهر صدرا جز دست‌های کوچک و سفیدش نداشت.

وقتی گوردون برای اولین بار او را دید، دید آموزش‌دیده‌ی پیشاهنگی‌اش به او نشان داد که چهار کتاب در بازوی خانم لسلی و چهار کتاب روی پیاده‌رو است. او خم شد، دو کتاب برداشت و سه کتاب انداخت. سپس یکی را برداشت و دیگری را انداخت. سپس دو کتاب برداشت. سپس یکی دیگر را برداشت. وقتی برای آخرین کتاب خم شد، سه کتاب انداخت. اوضاع تقریباً طلسم نویس مساوی بود؛ حداقل، او می‌توانست خودش را کنترل کند. دو کتاب دیگر برداشت و یکی را انداخت. او یکی جلوتر بود. با دلگرمی از موفقیتش، با جسارت طلسم نویس شهر کازرون به سمت سه کتاب باقی‌مانده رفت، دو کتاب را گرفت و چهار کتاب را انداخت.

پیاده‌رو اکثریت جمعیت را داشت. خانم لسلی مخفیانه نگاه کرد تا ببیند کسی او را تماشا می‌کند یا نه. وقتی پیشاهنگ را در حال نزدیک شدن ندید، با احتیاط سه کتاب را از پیاده‌رو جمع کرد و برای یک ثانیه کوتاه و هیجان‌انگیز، تمام هشت کتاب را زیر بغلش گرفت. سپس یک حادثه‌ی کوچک پیروزی او را خدشه‌دار کرد - او یک کتاب را انداخت. با احتیاط فراوان، به طلسم نویس آرامی خم شد، کتاب را گرفت، پیروزمندانه از جا دعا برخاست و آن را محکم نگه داشت، در حالی که هفت کتاب دیگر به زمین افتادند. پیشاهنگ جوان گفت: «سلام، طلسم نویس شهر جهرم خانم لسلی.» خانم لسلی، در حالی که یک جلد را محکم در دست گرفته بود، در میان هفت جلد دیگر، مغلوب و تحقیر شده ایستاده بود و با شگفتی و

شرمساری آمیخته، شاگرد سابقش را نظاره می‌کرد. گوردون گفت: «سعی نکن آنها را برداری، بگذار چیزی به تو نشان بدهم.» او جلدی را که در بهترین دعانویس شهر دست داشت برداشت و آن را روی پیاده‌رو گذاشت، جلد دیگری را برداشت و جلد دعا جلویی آن را زیر جلد جلد اول گذاشت. سپس جلد جلد دیگری را زیر جلد پشت جلد دوم گذاشت و همین‌طور ادامه داد تا اینکه تمام آن مجموعه‌ی عجیب و جادو و طلسمات غریب طلسم نویس را روی بهترین دعانویس شهر هم گذاشت طلسم و عملاً آنها را به هم قفل کرد. طلسم نویس شهر مرودشت گفت: «بفرمایید.» و برای نشان دادن استحکام توده کتاب، آن را روی دستش متعادل کرد و گذاشت مثل دعا برج کج به این طرف و آن طرف کج شود.

کتاب‌ها طوری محکم چسبیده بودند که انگار به هم چسبیده بودند. خانم لسلی با شگفتی و تحسین از این ترفند او، در حالی که سعی می‌کرد کتاب‌ها را از او بگیرد، گفت: « تا حالا تو عمرت همچین چیزی دیدی؟» گوردون گفت: «در هر حرفه و شغلی حقه‌هایی وجود دارد.» او با تحسینی جادو و طلسمات خالصانه پاسخ داد: «و تو همه آنها را می‌شناسی.» او اظهار داشت: «اما آنها به همان سنگینی سابق هستند؛ من آنها را تا مدرسه برایت حمل می‌کنم.» اعتراضات او بی‌فایده بود، زیرا مالکیت نه ماده از قانون است، و گوردون توده کتاب‌ها طلسم نویس شهر راسک را در دست داشت.

بنابراین آنها با هم به سمت ساختمان طلسم نویس مدرسه رفتند که اصلاً در راستای ایستگاه نبود، و او در تمام طول بهترین دعانویس شهر راه با صدای بلند صحبت می‌کرد. او اظهار داشت: «فکر می‌کنم تو همان پسری هستی که یک بار در کلاس درس با یک تکه نخ، یک بطری کافور برای من باز کرد.» گوردون که عاشق دادن اطلاعات بود گفت: «این که چیزی نیست. بلدی کشوهای چسبناک دفتر رو چطور باز کنی؟» او با لبخند پاسخ داد: «واقعاً، کاش این کار را کرده بودم.» «یک چوب سنگین را جلوی بهترین دعانویس شهر میز تحریر روی زمین بگذارید و با چکش محکم به آن بکوبید؛ اگر چوب ندارید، فقط با چکش دعا به زمین بکوبید.» «واقعاً؟» «صادقانه.» «خب، این قطعاً ارزش دانستن دارد.» «این که چیزی نیست - می‌دونستی می‌تونی از روبان