آرشیو بهمن ماه 1404

کرده است که این کار را انجام دهد.»[323] خواننده به یاد خواهد آورد که مگان با خانم مور قرار گذاشته بود که برای امنیت بیشتر لرد ادوارد، این فراری نجیب‌زاده محل اقامت خود را از خانه جیمز مور به خانه مگان منتقل کند. مگان، برای اینکه خود را از سوءظن مصون نگه دارد، نگران بود که دستگیری لرد ادوارد در خیابان انجام شود. ... من همچنین به قول محبت‌آمیز شما مبنی بر دریافت ۱۰۰۰ لیره برای او طلسم (بدون ذکر نام یا ثبت آن در هیچ کتابی) در ازای انجام کار اشاره کردم، که او قبل از صدور اعلامیه به آن اشاره طلسم نویس شهر پارس آباد کرده بود.

بنابراین، او خود را به شما مدیون می‌داند که به هیچ‌کس اجازه ورود و بازرسی خانه‌اش را ندهید (که من جرأت کردم به طلسم شما قول بدهم دعا که شما آن را مشاهده خواهید کرد)، اما امشب پس از غروب آفتاب، نزدیک انتهای خیابان واتلینگ یا دو خانه بالاتر در آن خیابان از جزیره آشر، نگهبانی خواهد داد... [در اینجا خلاصه نامه آقای کوک، به صفحه ۱۲۲ قبل از آن مراجعه کنید ]، و در یکی از این مکان‌ها لرد ادوارد را در حال تغییر قیافه خواهند یافت. او کلاه گیس به سر دارد و ممکن است به طور دیگری مسخ شده باشد، یک یا دو طلسم نویس شهر تکاب نفر او را همراهی می‌کنند، اما چندین راهزن مسلح با خنجرهای جدید او را دنبال می‌کنند.

او قصد دارد اگر ناگهان دستگیر طلسم نشود، بجنگد. طلسم نویس شهر اشنویه «راهزن مسلح» صرفاً شامل خانم و دوشیزه مور، گالاگر، کارمندی در استخدام مور و مردی به نام پالمر بود.[325] این روایتی است که مرحوم دعا آقای مک‌ریدی، پسر خانم مور، در یک بیانیه بسیار مختصر به من ارائه داد. او در تور تحصیل کرده بود؛ لرد ادوارد همیشه با او به زبان فرانسه صحبت می‌کرد و معمولاً معلم خصوصی فرانسه او بود. ساعت 8:30 در یک عصر دل‌انگیز ماه مه بود. پالمر و گالاگر چند متری جلوتر راه رفتند و اولین کسانی بودند بهترین دعانویس شهر که در گوشه خیابان آیلند با گروه سر برخورد کردند.

سر زخم زشتی به گالاگر زد طلسم نویس که بعداً شناسایی او را آسان کرد. دومی، مردی قدرتمند، دو یا سه طلسم نویس ضربه به سر زد که در این درگیری افتاد، اما از بهترین دعانویس شهر آنجایی که زره به تن داشت، پس طلسم نویس کمال شهر از چند لحظه توانست دوباره روی پاهایش بایستد. لرد ادوارد نیز در چنگال یکی از محافظان سر بود. هر دو به زمین افتادند، اما هیچ نتیجه بدی برای اربابش جز لکه‌های زشت گل روی کتش نداشت. در این آشفتگی، خانم‌ها با عجله به همراه گروه نجیب خود به خیابان توماس بازگشتند و پالمر و گالاگر را برای جلوگیری از سر تنها گذاشتند.

گروه، نقشه رفتن به خانه مگان را کنار گذاشت، هرچند نه به دلیل بی‌اعتمادی به وفاداری او، و برای لرد ادوارد در خانه یکی از پیروان وفادارش به نام مورفی که قبلاً با او اقامت داشت، سرپناه گرفت. خانم مور روز بعد تمام ماجرا و چگونگی انجام ایمن عقب‌نشینی را برای مگان تعریف کرد. لرد ادوارد پس از نوشیدن مقداری آب پنیر برای تسکین سرماخوردگی شدید، روی تختش در اتاق زیر شیروانی مورفی دراز کشیده بود که سرگرد سوان و کاپیتان رایان از در وارد شدند و فریاد زدند طلسم نویس که مقاومت بیهوده خواهد بود. فیتزجرالد فوراً طلسم نویس شهر فردیس مانند شیری از لانه‌اش بیرون پرید و به سمت سوان هجوم برد.

هنوز خبری از هفت‌تیر نبود و تپانچه‌اش به خطا رفت. سپس خنجری کشید. جادو و طلسمات در گزارشی که سوان به یک نشریه دولتی ارائه داد، آمده است: سپس جناب عالی به سمت آقای سوان حمله کردند، خنجر را کوتاه کردند و در حالی که ابتدا آن را از یک دست به دست دیگر روی شانه‌اش تغییر داده بودند (همانطور که آقای سوان فکر می‌کند)، خنجر را در پهلو، زیر بازوی چپ و سینه‌اش فرو بردند. جادو و طلسمات دیدند که خون از او جادو و طلسمات جاری است، و [صفحه ۱۳۳]از آنجا که مهار کردن او غیرممکن بود، مجبور شد برای دفاع از جان خود، با تپانچه‌ای دولول به سمت جناب عالی شلیک کند که از ناحیه شانه زخمی شد: او روی تخت افتاد، اما وقتی به خود آمد، با خنجر به سمت او دوید

سوگند یاد کرده است. این همان مردی است که طلسم نویس شهر درگز ترنر در نامه‌هایش مدام به او اشاره می‌کند. داتون اعتراف کرد که قبلاً در انجمن ایرلندی‌های متحد سوگند رازداری خورده بود، اما این سوگند فقط روی یک کتاب املا نوشته شده بود. [59]محاکمه آرتور اوکانر و جیمز کوئیگلی در میدستون. محاکمات ایالتی هاول ، جلدهای فولکس وکیلی بود که لالس برای دفاع جادو و طلسمات از اوکوئیگلی استخدام کرده بود. لرد کلونکوری در خاطرات خود ، حقایق را بسیار نادرست می‌نویسد. او می‌گوید که دستگیری‌ها طلسم نویس به جای مارگیت در ویتستابل رخ داده است و اوکوئیگلی در ۷ مه به دار آویخته شده است، در حالی که باید می‌نوشت ژوئن.

به صفحه ۶۷ مراجعه کنید . [61]خاطرات حزب ویگ. نوشته لرد هالند، که بعدها وزیر کابینه شد. [62]انگلیسی فرود در ایرلند ، جلد دعا سوم، ص ۳۲۱. [63]به صفحه ۳۱ ، ذیل مراجعه کنید . [64]در نسخه‌های خطی پلهام، نامه‌ای با امضای فردریک داتون در مورد نایب کنسولی‌اش وجود بهترین دعانویس شهر دارد که تاریخ آن ۱۹ دسامبر ۱۸۲۵ است. [صفحه ۲۴] فصل چهارم طلسم نویس شهر فریمان مصاحبه خائن با تالیراند نامه‌های حاوی اطلاعات محرمانه در «مکاتبات کسل‌ری» معروف که عمدتاً بدون تاریخ هستند، صرف نظر از توالی زمانی درج شده‌اند و اغلب، به دلیل کمبود توضیح، کاملاً جادو و طلسمات نامفهوم هستند. یکی از این گزارش‌های محرمانه پس از نامه‌ای از پورتلند آمده است.[65] - که بعداً پیدا خواهد شد - در مورد یادبود ضبط‌شده‌ای که دکتر مک‌نوین خطاب به دولت فرانسه نوشته بود.

اشارات خاص به لرد داونشایر، هامبورگ، فیتزجرالد و شمال ایرلند، که ترنر اهل آن بود - و البته «لحن معصومیت جریحه‌دار شده‌اش»، «ترس کسانی که من از آنها در مورد صعود طرفداران پاپ می‌آیم» - همه به او به عنوان نویسنده اشاره دارند. لحن او طبق معمول نسبت به لوینز، فرستاده‌ی کاتولیک رومی بسیار صادق، خصمانه است، کسی که او همیشه در پی آسیب رساندن طلسم نویس شهر نظرآباد به اعتبار اوست؛ و می‌توان اضافه کرد که این دسیسه تقریباً در کنار زدن لوینز موفق بود. به یاد خواهیم داشت که آقای فرود، هنگام توصیف خبرچین بی‌پرده‌اش می‌نویسد: لیدی ادوارد فیتزجرالد او را با نامه‌ای به برادر شوهرش، ژنرال والانس، به پاریس فرستاده بود.

والانس او ​​را به هوخ و دِ لا کروا معرفی کرده بود. او تالیران را دیده و با او در مورد شرایط ایرلند مفصل صحبت کرده بود. در فوریه ۱۷۹۸ بود که جاسوس طلسم آقای فرود دوباره در لندن ظاهر شد.[66] او در وزارت کشور مصاحبه‌هایی طلسم جادو و طلسمات داشت و در آنجا دستورالعمل‌هایی دریافت کرد که ذکر نشده‌اند. [صفحه ۲۵]کامدن از پورتلند خواست که از او التماس کند تا علناً شهادت دهد و به هر مبلغی پاداش پیشنهاد دهد. اما هیچ کدام فایده‌ای نداشت. سرانجام، به عنوان بهترین کار بعدی، تصمیم گرفته دعا شد طلسم نویس شهر شاهین شهر که «او باید مکاتبه‌ای با توطئه‌گران اصلی آغاز طلسم کند تا از این طریق از نیات آنها مطلع بهترین دعانویس شهر شود.» این دقیقاً همان کاری است که اکنون او در حال انجام آن یافت می‌شود.

در ۱۷ آوریل، او به پاریس می‌رود، بدون شک توسط وزارت کشور فرستاده طلسم شده بود، تا مشخص شود که چه ترتیبی توسط اوکوگلی و اوکانر در مورد لشکرکشی طولانی مدت دعا فرانسه به جادو و طلسمات ایرلند داده شده است. دِ لا کروا عمدتاً به عنوان وزیر امور خارجه‌ای که تون مجبور بود با او کار کند، به یاد آورده خواهد شد. اما او شخصاً نسبت به لرد مالمزبری، وزیر انگلستان، رفتاری توهین‌آمیز داشت و در ۱۵ ژوئیه ۱۷۹۷، ام. تالیران به جانشینی لا کروا منصوب شد.[67] نامه‌ی زیر در «اسناد کسل‌ری» (i. 231-236) یافت طلسم نویس شهر مشگین شهر می‌شود و به دلیل ارتباط نزدیکش با تالیران اهمیت بیشتری می‌یابد: اطلاعات مخفی.

هفدهم دعا آوریل [۱۷۹۸]، به پاریس رسید. روز نوزدهم منتظر وزیر امور خارجه بودم؛ چون دکادی بود، به روستا رفته بود. اسمم را طلسم نویس گذاشت و روز بعد، ساعت یازده، تماس گرفت؛ فوراً پذیرفت؛ دربارهٔ هدف سفرم که کتباً ارائه داده بودم، به شرح زیر صحبت کرد : «شهروند وزیر، از آنجایی که در سپتامبر گذشته افتخار دیدار شما را داشتم، متوجه هستم که برخی افراد به همان اندازه نفرت‌انگیز و بدخواه (منظورم لوینز و همکارانش است) تلاش‌هایی برای آسیب رساندن به شخصیت من در اینجا انجام داده‌اند، که من، اگرچه ایرلندی‌های متحد هستم، به تفاوت خود با جادو و طلسمات آنها، طلسم نویس چه در احساسات و چه در رفتار، افتخار می‌کنم؛ و نباید از پاسخ دادن به اتهامات ننگین آنها خودداری کنم.»[68] با این حال، از آشنایی شما با کاری که

«من نه تنها هرگز آن را ندیده بودم، بلکه هرگز در مورد آن چیزی نشنیده بودم. من به یک مجلس رقص در خانه برلینگتون دعوت شده بودم. وقتی شب از زیر دروازه عبور کردم، نمی‌توانست به دعا من نگاه کند. اما در سپیده دم، وقتی از پنجره به بیرون نگاه می‌کردم تا طلوع خورشید را ببینم، از منظره ستونی که روبرویم بود شگفت زده شدم. به نظر دعا می‌رسید یکی از آن عمارت‌های افسانه‌ای طلسم نویس شهر ملکان است که توسط جن در شب ساخته می‌شوند.» لرد چسترفیلد با لحنی شاد و سرزنده درباره عمارت دیگری که لرد برلینگتون در نظر داشت، اما از آن بهترین دعانویس شهر زمان ویران شده بود، گفت: «مطمئناً او نمی‌توانست در آن زندگی کند، اما قصد داشت خانه روبروی آن را تصاحب کند تا به آن نگاه کند.»

و تمجید، نهایت لطف و محبتی بود که جادو و طلسمات آن همکار طعنه‌زن می‌توانست ارائه دهد. اما چیزهای دیگری هم باید به این صحنه اضافه می‌شد. خود خانه از هر طرف با دیوارهای مستقل باشکوهی احاطه شده بود که توسط راهروهایی به آن متصل می‌شدند، سیستمی از چیدمان که معماران قدیمی‌تر به آن علاقه داشتند. جادو و طلسمات حدود چهل یا پنجاه سال پیش، یکی از اعضای خانواده کاوندیش خانه را بازسازی کرد، باغ‌ها را از بین برد و اجازه داد تا گذرگاه طاقدار طلسم نویس آشنا از میان آنها عبور کند؛ در حالی که چند سال پیش طلسم نویس شهر عجب شیر تغییر نهایی انجام شد و خانه طلسم که توسط دولت خریداری شده بود، به انجمن‌های هنری و علمی واگذار شد.

ستون زیبا مسطح شد و به پارک باترسی منتقل شد، جایی که اکنون سنگ‌ها روی هم انباشته شده‌اند و در حال پوسیدگی هستند. مرحوم آقای فرگوسن، یک معمار تحسین‌برانگیز و منتقد، بهترین دعانویس شهر به رفتار تکان‌دهنده و ناچیزی که با خانه شده است اشاره کرده است - طبقه جدید سنگین‌تر از طبقه زیرین است و گذرگاه سنگی غول‌پیکر در جلو قرار داده شده است، گویی عمداً داستان زیرین را کوتاه‌تر کرده است. هر دعا فرد غیرحرفه‌ای می‌تواند خودش ببیند که همه اینها چقدر ناهماهنگ است، اما «کار»، آنطور که می‌توان آن را نامید، توسط معمار ساختمان‌های جدید انجام نشده است. «در حال حاضر، خانه برلینگتون تنها به عنوان نمونه‌ای قابل توجه است که نشان می‌دهد چقدر آسان طلسم نویس شهر سردرود می‌توان حتی بهترین ساختمان‌ها را با الحاقات یا تغییرات نسنجیده نابود کرد؛ جادو و طلسمات یک

طبقه بالاتر محکم‌تر و با ارتفاعی بلندتر از طبقه فعلی اضافه شده است، به طوری که آنچه که زمانی اشرافیت پیانویی ساختمان بود را کاملاً خرد می‌کند. نتیجه این است که آنچه چند سال پیش یکی از زیباترین‌ها بود، اکنون یکی از بدترین نمونه‌های معماری در این کلان‌شهر است.» یکی دیگر از تفریحات جالب برای «مسافر لندن» بازدید از خانه‌های قدیمی است که افراد مشهور در آنها زندگی کرده‌اند یا فوت بهترین دعانویس شهر کرده‌اند. ایستادن در مقابل چنین مقبره‌ای، طلسم نویس به خصوص وقتی که هنوز شکل قدیمی خود را حفظ طلسم نویس شهر اهر کرده و تغییری در آن ایجاد نشده باشد، حس عجیبی دارد.

فکر می‌کنید چند بار از آن پله‌ها بالا رفته و بهترین دعانویس شهر وارد در همیشه باز شده‌اند. آنجا اتاق او بود - آنجا اتاق مطالعه‌اش. در بیشتر موارد، انعکاس این است که چقدر فقیر، چقدر منظور خیمه است! هرگز این اتفاق با چنین شدتی در بازدید از خانه قدیمی چارلز لمب در انفیلد تکرار نشده بود طلسم - خانه‌ای کوچک و فقیرانه - خانه‌ای در یک مجتمع فقیرانه، بسیار تنگ و کوچک، با یک درگاه طلسم کوچک که به سختی می‌شد از آن عبور کرد. با این حال، او طلسم نویس در اینجا مهمانی می‌داد و در میان جنون و بدبختی زندگی طلسم نویس شهر آذرشهر می‌کرد.

دوستانی از لندن برای دیدن او می‌آمدند. انجمن هنر در این زمینه کمک‌هایی ارائه داده است و مانند برخی از انجمن‌های قدیمی مرگ و میر در لندن با نصب لوح‌های زیبا و دایره‌ای شکل بر روی نمای عمارت‌های برجسته‌تر، این خاطرات را ثبت و زنده نگه می‌دارد. این کار خوب به تدریج در حال گسترش است، اما زمان می‌برد؛ زیرا مستلزم مذاکره با مالکان است که برخی از آنها در درک هدف کند هستند. اما، در حقیقت، اگر کسی با دقت «زندگی‌ها» و «خاطرات» را جستجو کند، می‌توان فهرست عظیمی تهیه کرد. آقای ال. هاتون آمریکایی، اخیراً این کار جادو و طلسمات را با زحمتی بی‌نظیر انجام داده است.

با این حال، مشکل این است که در قرن گذشته «اعداد» مد نبودند و مردم معمولاً فقط نام خیابان را به آن می‌دادند. سر طلسم اچ. وود، دبیر انجمن، شرحی از زحمات دلپذیر خود ارائه داده است.

که به دلیل اینکه اولین خانه‌ای بود که در لندن شماره‌گذاری شد، قابل توجه بود. خوانندگان نامه‌های قدیمی با تعجب متوجه می‌شوند که چقدر آسان محل اقامت یک شخص توسط پست پیدا طلسم نویس شهر ماکو می‌شد؛ «به آقای استرن، در پال مال» کافی بود. این تقریباً یک راز به نظر می‌رسد. در حیاط کلیساهای لندن چیزهای زیادی برای جلب توجه کاوشگران وجود دارد، اما می‌توان تردید کرد که آیا چیزی می‌تواند به طرز غم‌انگیزی رمانتیک‌تر از آنچه دو بنای یادبود در دو حیاط کلیسای قدیمی - که با نیم ساعت پیاده‌روی از هم جدا شده‌اند - ارائه می‌دهند، باشد. یک طلسم نویس اخلاق‌گرا سود دعا و تأملی کنجکاوانه خواهد یافت.{73}بر فراز ناپایداری چیزها، در بازدید او از این دو مکان جالب.

طلسم با ایستادن در آن فضای باز بدشکل ، سیرک سابق ریجنت، و نگاه کردن در امتداد پیچ ​​خیابان جدید شافتسبوری، می‌توانیم مناره سیاه شده و بدقواره کلیسای قدیمی سنت آن در سوهو را ببینیم که اکنون به طور غیرمنتظره‌ای توسط پاکسازی‌ها و "تخریب‌ها" آشکار شده است. این شیء زمخت و عجیب و غریب به نظر می‌رسد که به شکل یک بشکه شراب فروشی طلسم نویس شهر شاهین دژ است که به راحتی بر روی یک مناره قرار گرفته است، و باید به یاد رن، به عنوان یکی از آن عجایب معماری که او گهگاه وقتی اختراعش شکست می‌خورد، به آن می‌پرداخت، بخشیده شود. دعا آن هرم‌های خارق‌العاده و سایر وسایلی که او روی برخی از برج‌های خود قرار داده است، به همان دسته تعلق داشتند.

این کلیسا بسیار قدیمی و جالب است و قدمت آن به سال ۱۶۸۶ برمی‌گردد و مشرف به خیابان دین است. این کلیسا به دلیل مراسم موسیقی خود به نوعی شهرت رسیده است. و پرنسس ولز و بهترین دعانویس شهر دیگر افراد برجسته اغلب در میان جمعیت حاضر هستند. خانه جادو و طلسمات کشیش قدیمی، که تا زمان تصدی فعلی دکتر وید، کشیش سابق، در همان جایی که بود، در کنار کلیسا قرار دارد، ردیف‌هایی از پنجره‌های باستانی آن طلسم چشم‌اندازی شاد به حیاط کلیسا دارند؛ اما خانه کشیش واقعی در میدان عجیب و غریب سوهو قرار دارد. حیاط کلیسا یک قطعه زمین متروکه بسیار بزرگ است که به خیابان واردور باز می‌شود و چند سال پیش توسط بهسازی‌کنندگان طلسم نویس شهر نقده و خرابکاران تصرف شد.

سنگ قبرها همه با هم جمع‌آوری و به طور مرتب به عنوان نوعی سنگفرش چیده شدند و بقیه با چمن کاشته شدند. اکنون به یک دسته بزرگ از مرغ‌ها واگذار شده است که در بهترین دعانویس شهر آنجا امرار معاش می‌کنند و از نوعی روس در اوربه لذت می‌برند . تصور می‌شد که این اقدامات مقدماتی برای باز کردن این مکان به عنوان یک زمین تفریحی است؛ اما دروازه‌ها همچنان قفل هستند و اکنون عموم مردم دعا نمی‌توانند وارد شوند. روی دیوار بیرونی کلیسا دو لوح دیده می‌شود که توجه را جلب می‌کنند؛ یکی مربوط به یادبود طلسم نویس شهر پیرانشهر هازلیت، از نوعی خارق‌العاده که عقاید طلسم نویس عجیب و غریب او را بیان می‌کند؛ دیگری مربوط به یک پادشاه واقعی که پس از کناره‌گیری‌اش در انگلستان درگذشت.

تابوت پادشاه در سردابه‌های زیرین قرار داده شده بود، جایی که منشی به یاد می‌آورد سال‌ها پیش آن را دیده است. اما در میان سایر اقدامات عجیب و غریبی که مسیر «بهبودها» را مشخص می‌کرد، سردابه‌ها کاملاً با شن پر شدند و محتویات، به اصطلاح، محو شدند. کتیبه، که اثر هوراس والپول است، چنین می‌گوید: در نزدیکی این مکان، طلسم تئودور، پادشاه جادو و طلسمات کورسیکا ، دفن شده است که طلسم در این بخش، در ۱۱ دسامبر ۱۷۵۶، بلافاصله پس از ترک زندان جادو و طلسمات سلطنتی، با استفاده از قانون ورشکستگی، که طلسم نویس شهر هادیشهر در انتقال آن پادشاهی کورسیکا را به نفع طلبکارانش ثبت کرد، درگذشت.

معلم بزرگ و بزرگ، به سطحی می‌رسد که قهرمانان و گدایان، بردگان کشتی‌های پاروزن و پادشاهان؛ اما تئودور این اخلاق را پیش از مرگ آموخت— سرنوشت درس‌هایش را بر سر زنده‌اش جاری کرد، پادشاهی عطا کرد و نان را از او دریغ داشت. {74} داستان او غم‌انگیز، رمانتیک و کاملاً واقعی است؛ زیرا او یک پادشاه تاجدار و ماجراجوی واقعی بود. نام او نیوهوف بود و در پایتخت‌های بسیاری از کشورها حضور داشت و خود را برای قدرتمندان کوچک‌تر مفید می‌ساخت و سرانجام موفق شده جادو و طلسمات بود شورشیان کورسیک را با این ایده که شخصیتی قدرتمند است و می‌تواند برای آنها کمک پیدا کند، تحت تأثیر قرار دهد.

آنها با پیشنهادهای او برای رهبری خود وسوسه شدند. یک روز صبح او با کشتی‌ای پر از توپ و سایر آذوقه وارد شد و با لباس شرقی

شدند. از برابری دیسک‌ها و نرمی نور، بهترین ظاهر را ارائه می‌داد. گاما ویرجینیس، با قدرت دید سیصد و پنجاه در هر دو تلسکوپ، هیچ نشانه‌ای از دوتایی بودن نشان نداد. برخی از اعضای کمیته معتقد بودند که کمی کشیده است. این هنرمند اظهار داشت که بازتابنده او ستاره‌ها را در فاصله 3 اینچ از یکدیگر تقسیم می‌کند. با تخمین فاصله ستارگان مشاهده شده توسط رصدهای اخیر ساوث، استرووه و هرشل جونیور، کمیته معتقد بود که ابزار او برای تقسیم‌بندی مجزای ستارگان دوتایی که از یکدیگر 2.5 اینچ فاصله دارند، کافی است. حرکت این دستگاه که به طور ساده نصب شده بود، ثابت بود و با وجود جوینده، حتی بدون نیاز به قفسه، اجسام به راحتی در محدوده مرکز یا خط طلسم نویس شهر فاروج هم‌خطی دستگاه قرار می‌گرفتند.

موقعیت رصدگران با تلسکوپ هرشل، در مشاهده اجرام با هفتاد یا هشتاد درجه ارتفاع، طبیعی و دعا آسان بود، هرچند در استفاده از تلسکوپ بی‌رنگ کاملاً محدود و نامناسب بود. این بازتابنده، حتی در فاصله یک چهارم مایلی، نمای متمایزی از عوارض زمینی ارائه می‌داد. مقداری از نور به دلیل موقعیت سر هدر می‌رفت، که این مشکل تا حدودی با بزرگتر کردن دهانه‌ی انتهایی که به جسم نزدیک‌تر بود، برطرف شد. تلسکوپ گرگوری، که احتمالاً ابزار چندان دقیقی در نوع خود نبود، از نظر وضوح یا کمیت نور، هیچ شباهتی به تلسکوپ هرشل نداشت. کمیته بر اساس این آزمایش‌ها معتقد است که آقای هولکامب در هنر دشوار صیقل دادن اسپکولوم‌ها با منحنی واقعی کاملاً موفق بوده طلسم نویس شهر آشخانه است، که به اشیاء مشاهده شده تمام وضوح دعا شکلی را می‌دهد که بهترین

شکستی‌های دولند به آنها می‌دهد. از یک نظر، وسعت میدان دید، تلسکوپ‌های بازتابی آقای هولکامب نسبت به تلسکوپ‌های بی‌رنگ و بازتابی با ساختار متفاوت، مزیت قابل توجهی دارند. قطر ظاهری میدان دید در تلسکوپ هرشل تقریباً دو برابر هر دو است، با آزادی برابر از هرگونه انحراف. مقدار نور تابیده شده توسط تلسکوپ شکستی با همان دیافراگم بیشتر بود، که مزیت مهمی در جستجو و مشاهده اشیاء بسیار کوچک است. کمیته معتقد است که این کمبود نور در تلسکوپ هرشل برای مشاهده اشیاء کم‌نور نزدیک ماه یا ماهواره‌های طلسم نویس شهر اسفراین نزدیک به ستارگان اصلی آنها، می‌تواند با بزرگ کردن دیافراگم تلسکوپ بازتابی هرشل به پنج یا پنج و نیم اینچ برطرف شود.

سادگی روش طلسم تهیه و نصب تلسکوپ‌های آقای هولکامب شایان توجه است، زیرا با این طرح، هنرمند قادر است با هزینه صد دلار، با نصب ساده، یا با هزینه صد و پنجاه تا دویست دلار، با نصب گران‌تر، تلسکوپ‌هایی را بهترین دعانویس شهر تهیه طلسم نویس کند که عملکرد آنها برابر با تلسکوپ‌های گرگوری و آکروماتیک است که تاکنون با هزینه پانصد دلار به کشور وارد می‌شدند. به دستور کمیته. ویلیام همیلتون ، بهترین دعانویس شهر کارشناس بیمه ۸ مه ۱۸۳۴ گزارش تلسکوپ‌های بازتابی هولکامب بهترین دعانویس شهر دعا [از مجله موسسه فرانکلین ، ژوئیه ۱۸۳۵، سری جدید، جلد ۱۶ (شماره کامل ۲۰)، صفحات ۱۱-۱۳] کمیته علوم و هنر، که توسط موسسه فرانکلین ایالت پنسیلوانیا طلسم نویس شهر بردسکن برای ارتقای هنرهای مکانیکی جادو و طلسمات تشکیل شده است، دو تلسکوپ بازتابی ساخته شده توسط آقای آماسا هولکامب، از ساوت‌ویک، شهرستان طلسم نویس همپدن،

ماساچوست، برای بررسی به آن ارجاع داده شد. گزارش:— که دعا شرح زیر از این تلسکوپ‌ها توسط آقای هولکامب ارائه شده است: دو تلسکوپ بازتابی که اکنون توسط مشترک ارائه شده‌اند، بر اساس نقشه سر ویلیام هرشل ساخته دعا شده‌اند طلسم و نمای جلویی دارند. بزرگترین آنها دارای فاصله کانونی 9.5 فوت است؛ قطر اسپکولوم 8.5 اینچ است و دارای پنج چشمی نجومی و یک چشمی زمینی برای نمایش اجسام به صورت مستقیم است؛ کمترین طلسم قدرت 57 و بیشترین قدرت 900 است. کوچکترین آنها جادو و طلسمات دارای فاصله کانونی 7 فوت و 9 اینچ است؛ قطر اسپکولوم 6.5 اینچ است و دارای یک چشمی زمینی و چهار چشمی نجومی است؛ کمترین قدرت 60 و بیشترین طلسم نویس شهر خواف قدرت 600 است.

آنها از همان نوع تلسکوپ‌هایی هستند که یک سال پیش ارائه شدند، به جز نحوه نصب که بسیار متفاوت است. آماسا هولکامب. عصر روز چهارم ماه مه، کمیته با تعیین وقت قبلی، در زمینی باز در جنوب بیمارستان پنسیلوانیا، به منظور آزمایش عملکرد تلسکوپ‌ها، که قبلاً توسط برخی از اعضای کمیته و دیگر آقایان در عصر روز دوم آزمایش شده بودند، تشکیل جلسه داد. نتیجه آزمایش برای آقای هولکامب بسیار قابل تقدیر بود و بی‌شک مایه خرسندی همه کسانی است که دل در گرو پیشرفت علم نجوم در این کشور دارند.

در مورد انزجار، واقعاً به نظر می‌رسد که برخی از پیامبران باستانی جادو و طلسمات هنر درمان، مانند فوبوس اپیکوریوس یا اسکولاپیوس، باید اصلی را برای انتخاب ترکیبات و معجون‌های احیاکننده سلامت وضع کرده باشند «از روی تهوع‌آور بودنشان آنها را خواهید شناخت.» دستور پخت تمام سوپ‌های جادوگری زشت و نفرت‌انگیز که کتاب‌های قدیمی پزشکی مملو از آنهاست، با هیچ نظریه‌ای در مورد سلامت عقل انسان کاملاً غیرقابل توجیه است. بسیاری از آنها (که بیماران ضعیف‌النفس آنها را با اونس و پوند بلعیده‌اند) طلسم از نوعی بودند که نقل آنها کاملاً غیرممکن است؛ و نمی‌توانیم تعجب کنیم که، همانطور که افلاطون به ما می‌گوید، پزشکان آتنی عادت طلسم نویس شهر سوسنگرد دعا داشتند که از گورگیاس، سخنور بزرگ، بخواهند که آنها را همراهی کند و بیمارانشان را به مصرف داروهایشان ترغیب کند.

با این حال، موارد زیر را به عنوان نمونه‌های معتدل در نظر بگیرید: «هر حیوانی را که بیشتر دوست دارید و فکر می‌کنید برای آماده‌سازی مناسب‌تر است، بردارید. آن را بکشید و ببرید (اما هیچ یک از ناخالصی‌های آن، مانند پر، سم، مو یا سایر مواد ناهمگن را جدا نکنید)، همه را در یک هاون بزرگ و محکم بکوبید تا به غلظت مناسب برسد، سپس آن را در ظرفی برای گندزدایی قرار دهید و روی آن از خون حیوانات همنوع تا جایی که می‌تواند آن را مرطوب کند، یا بهتر است، روی آن را دعا بپوشانید. در ظرف را ببندید و آن را به طلسم نویس شهر امیدیه مدت چهل روز، در دمای اتاق ، بگذارید تا گندیده شود تا تخمیر شود.» (نتیجه این است که باید بارها و بارها تقطیر، کلسینه، اصلاح و

تقطیر شود، «هفت بار برای جدا کردن جادو و طلسمات بهترین دعانویس شهر خلط آن»، تا در نهایت) «شما یک راز حیوانی دلپذیر [!!]، ایمن و جادو و طلسمات نجیب دارید تا زندگی حیوانی را تقویت کنید طلسم نویس شهر رامهرمز و سلامت و قدرت را به روح پژمرده آن بازگردانید، تا زمانی که خداوند انحلال و جدایی نهایی آن را فرا بخواند.» - آرورا کیمیکا ، صفحه 6. این به اندازه بهترین دعانویس شهر کافی بد بود، اما پیشرفت بزرگی (در راستای فداکاری) حاصل شد، زمانی که فقط نفرت‌انگیز بودن، یا می‌توانیم بگوییم حیوانی بودن، خودِ این دوز را طلسم می‌توان به وحشت خوردن دعا چیزی که زمانی بخشی از بدن انسان بوده است - به طور خلاصه، آدم‌خواری - اضافه کرد.

به نظر می‌رسد احکامی که در ادامه می‌آیند، ارتباطی طلسم نویس شهر بهبهان با آیین‌های بت‌پرستی باستانی قربانی انسان دارند و احتمالاً (اگر می‌توانستیم آنها را ردیابی کنیم) ممکن است از اولین پرستش‌کنندگان هسوس یا اودین سرچشمه گرفته باشند. فصول سال (بهار و پاییز) که قربانی باید در آنها بمیرد (که در این دستورالعمل‌ها با دقت بسیار تعریف بهترین دعانویس شهر شده‌اند) به این دیدگاه رنگ و بو می‌دهند. هلپس به ما دعا می‌گوید که تا زمان فتح مکزیک توسط اسپانیایی‌ها، آزتک‌ها سالانه در بهار مرد جوانی را می‌کشتند تا اشراف قلب طلسم نویس او را به عنوان نوعی آیین مقدس بخورند. به هر حال، جای تعجب است که می‌بینیم فقط دویست سال پیش در لندن، پزشک مخصوص پادشاه، بدون کوچکترین طلسم عذرخواهی یا تردیدی، آدم‌خواری را به جادو و طلسمات انگلیسی‌ها توصیه کرد.

یک عصاره مومیایی. از گوشت یک مرد جوان سالم که در اواسط ماه اوت به مرگ طبیعی در حال مرگ است، سه یا چهار پوند بردارید. گوشت را از ران یا سایر قسمت‌های گوشتی او بردارید. آن را در یک لیوان مناسب طلسم نویس شهر جاجرم قرار دهید و روی آن شراب الکلی بریزید. بگذارید سه یا چهار روز بماند. گوشت را بیرون بیاورید و آن را روی یک بشقاب شیشه‌ای قرار دهید و با شراب الکلی آن را خیس کنید. بگذارید بدون طلسم پوشش، اما در سایه بماند، جایی که هیچ گرد و غبار یا کثیفی دیگری روی آن نریزد. ]حتماً مرتباً آن را بچرخانید و پس از خشک شدن کامل، می‌توانید آن را در یک شیشه مناسب بریزید و برای استفاده نگه دارید.

— آرورا کیمیکا ، فصل سوم. یک درمان مؤثرتر که «اثرات شگفت‌انگیزی هم در حفظ و هم در بازیابی سلامت» ایجاد می‌کند، می‌تواند با تقطیر، فیلتر کردن، کلسینه کردن و انعقاد این «مومیایی» تا زمانی طلسم نویس که «طعم طلسم شیرین» پیدا کند، به دست آید، زمانی که «ماده از غلظت یا غلظت عسل باقی بماند، که باید در ظروف شیشه‌ای کاملاً بسته نگهداری شود.» ( همان ، ص. 8.) اگر «جوان سالم» به جای «اواسط ماه اوت» در دعا بهار کشته می‌شد، دکتر بولنستِ دانشمند بی‌راه نمی‌رفت. در واقع، گوشت او دیگر برای «مومیایی کردن» مفید نیست، اما خون او را می‌توان به «مومیایی بسیار قوی،

قایق دراز کشیده بود. او نگاه می‌کرد، نمی‌دانم، فقط وقتی به او نگاه کردم خنده‌ام گرفت. گفتم: «هروه، بعد از همه این‌ها که قرار نیست همه چیز را خراب کنی، نه؟ امروز خیلی خوش گذشت و قرار است کلی چیزهای دیگر طلسم نویس هم داشته باشیم. به خاطر کاری که امشب کردی، مدالی بهترین دعانویس شهر به تو می‌دهند. به تو دروغگو گفتند و حالا چند ساعت بعد از آن، ممکن دعا است تمام طلسم اردوگاه، آقای آرنولدسون و بقیه، از دستت به ستوه بیایند. این یارو را هم که گرفتی، و او هم برای کمک به تو طلسم نویس شهر رامشیر از هیچ کاری دریغ طلسم نمی‌کند.

مگر نه؟» گفتم. آن مرد گفت: «هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید که من رگه‌هایی از زردی دارم و طلسم از آن قسر در برود.» به هاروی گفتم: «به خاطر خدا، حالا که همه چیز سر راهت دعا قرار می‌گیرد، اوضاع طلسم نویس را قاطی نکن. آنها کمپ تمپل را برایت می‌پیچند و پیش‌پرداختش را به خانه می‌فرستند. اجازه می‌دهی آقای آرنولدسون را ببینم و به او بگویم؟» او گفت: «بلیکی، من طلسم نویس شهر باغ ملک برای همیشه از شر این دعا لباس خلاص شدم. امشب از پسش برآمدم.» از او پرسیدم: «در حالی که همه برایت فریاد بهترین دعانویس شهر می‌زنند؟» «دقیقاً، دقیقاً.» گفت. «شاید تابستان امسال به یک سیرک ملحق می‌شدم...» «شب بخیر!» خندیدم.

او گفت: «به جای اینکه اینجا ول بگردی و بهت توهین بشه.» به او گفتم: «باید نگران توهین شدن باشی. اگر به توهین شدن به اندازه‌ی خیلی چیزهای دیگر، مخصوصاً به خطر انداختن جانت، اهمیت بدهی، خیلی طول نمی‌کشد که آن را فراموش کنی. گذشته از این، وقتی یک گوجه‌فرنگی کهنه را به سمت تابلوی اعلانات پرت کردی تا بهترین دعانویس شهر نتوانی یکی از قوانین طلسم نویس شهر شیبان روی آن را بخوانی، آیا این توهین به اردوگاه نبود؟ اگر به همان راحتی که قوانین را فراموش می‌کنی، توهین‌ها را هم فراموش جادو و طلسمات می‌کردی، وای، راضی می‌شدم.» او فقط گفت: «توهین‌هایی که هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم، بلیکلی.» در تمام این مدت سعی می‌کرد قلاب قایق را روی دماغش متعادل نگه دارد.

به او گفتم: «تو مرا خسته می‌کنی.» وقتی به محل فرود رسیدیم، گفت: «اگر جادو و طلسمات می‌خواهی فینال بزرگ را ببینی، بیا، ویلکینز.» مردِ تیزبین کمی عقب‌نشینی کرد. او گفت: «اسم من تریپلر است.» هاروی گفت: «می‌دانستم که قضیه به زمین خوردن ربط دارد.» به او دعا گفتم: «باور کن، کسی که زمین می‌خورد تویی.» او فقط گفت: «بیا، فینالیست، اگر می‌خواهی طلسم فینال بهترین دعانویس شهر بزرگ را ببینی. مطلقاً هیچ اتفاقی نمی‌تواند برایت طلسم نویس بیفتد. بیا جلو، بلیکلی، اگر می‌خواهی ببینی که من طلسم نویس شهر شادگان در شعله‌ای از شکوه و جلال غرق می‌شوم.» می‌دانستم که می‌خواهد کار احمقانه‌ای بکند، چطور می‌توانستم جلویش را بگیرم؟ می‌توانستم ببینم که تریپلر، یا هر اسم دیگری که داشت، کمی عصبی است، اما هروی او را مثل یک سگ کوچک دنبال کرد.

این هروی است. او بهترین دعانویس شهر در حالی که عصایش را تکان می‌داد طلسم و فریاد می‌زد، از کوچه‌ی کابین بالا رفت. «زود خوابیدن و زود بیدار شدن، و تو هیچ‌وقت هیچ پسر معمولی‌ای رو پیدا نمی‌کنی. می‌توانستم صدای رفت و آمد دیده‌بان‌ها را در کلبه‌ها بشنوم، اما او خیلی اهمیت می‌داد. وقتی به خانه‌ی ییلاقی رسمی رسید، حدود دوازده دیده‌بان خواب‌آلود با ما طلسم نویس شهر هندیجان بودند، لباس‌هایشان تا کمرشان بالا رفته بود و موهایشان ژولیده بود - فکر نمی‌کنم کاملاً بیدار به نظر می‌رسیدند. یکی از آنها با تعجب گفت: «الان داره چیکار می‌کنه؟» وای، ویلیگر ، هاروی شبیه یکی از آن شوالیه‌های قدیمی بود که جلوی قلعه ایستاده‌اند.

به یکی از رفقا گفتم: «من را تفتیش کنید. او مرا یاد سر بیلدینگ لات، یا هر اسم طلسم نویس دیگری که رویش می‌گذارند، در داستان‌های شاه آرتور می‌اندازد.» هاروی فریاد زد: « آقای آرنولدسون ! اوه، شما آقای آرنولدسون، قبل از اینکه به خانه برگردم، بیایید اینجا و از من عذرخواهی کنید! بیدار شو، پیرمرد احمق!» به هاروی گفتم: «تمامش کن؛ حالا هر چه بهت بگم، مهم نیست.» او فقط مدام فریاد می‌زد: «اگر از روبرو شدن با من خجالت نمی‌کشی، بیا بیرون! بیا بیرون تا وقتی که تمام وجودت را خیس نکرده‌ام! اوه، تو آرنولدسون؛ بیا بیرون و چیزی را که به من گفتی پس بگیر! اگر می‌خواهی عذرخواهی‌ات را بپذیرم، بیا بیرون! اگر می‌خواهی عذرخواهی‌ات را بپذیرم، بیا بیرون! از تاریکی نترس! بیا بیرون! اوه، تو...

اوه، آقای آرنولدسون، بیا بیرون؛ هوا مه‌آلود و دعا زیباست!» گفتم: «هروی، میشه ساکت بمونی؟» ناگهان کسی که حوله حمام به تن داشت، از ایوان بیرون آمد. سپس چند سر از پنجره‌ها بیرون آمد. هاروی فریاد زد.

آرامی و پیوسته به سمت ساحل حرکت می‌کرد. ستون طولانی و کورمال نور تاریک، صورتی را به تصویر می‌کشید که دعا در سیاهی اطراف به طرز وحشتناکی سفید شده بود. آن چهره به آرامی دعا و پیوسته به سمت ساحل حرکت می‌کرد. کمی جابه‌جایی ستون بلند، تصویری نه چندان هولناک را آشکار کرد، تصویری که پیشاهنگان معنای آن را به خوبی می‌دانستند. در کنار چهره‌ی در حال پیشروی، سری تکان می‌خورد جادو و طلسمات که به نظر می‌رسید هیچ ارتباطی با چهره‌ی مجاور ندارد. اما پسران طلسم نویس شهر هیدج اردوگاه تمپل می‌توانستند در چشمان ذهن خود چیزی را ببینند که در زیر آب قابل مشاهده نبود.

آن جادو و طلسمات سر طلسم تکان‌خورده بالای سطح آب نگه داشته شده بود ؛ بدن نامرئی دعا که به آن تعلق داشت، بر روی تکیه‌گاه شناور یک بازوی کشیده قرار داشت. هیچ چیز این شکل بی‌هوش را نگه نمی‌داشت، فقط به راحتی روی بازو قرار می‌گرفت و حرکت می‌کرد. چیزی وهم‌آلود در مورد آن وجود داشت؛ خشن و وحشتناک، به نظر می‌رسید که روی فنری سوار است. پیشاهنگان درباره این نوع چیزها، این استفاده از یک بازوی نگهدارنده انسان، خوانده بودند. اما هیچ‌کدام از آنها هرگز آن را با موفقیت تمرین نکرده بودند. حالا در تاریکی آن شب وحشی، شاهد اجرای این شاهکار بودند، شکلی ظاهراً بی‌جان، وزنه‌ای بی‌جان، که تکیه‌گاه کمی برای نگه‌داشتن طلسم نویس شهر قیدار و هدایتش در آب متلاطم به آن داده شده بود.

و به طلسم نویس نظر می‌رسید بهترین دعانویس شهر شناگر از این بار خجالت‌زده نیست. چیزی که جمعیتِ خیره نمی‌دانستند این بود بهترین دعانویس شهر که بازویی که مانند طلسم نویس تیرآهن عمل می‌کرد، پاره شده و خونریزی دارد و از درد شدیدی طلسم نویس شهر خرمدره می‌لرزد. چیزی که نمی‌دانستند این بود که همان اراده‌ی آرام و بی‌سروصدا که باعث شده بود جادو و طلسمات ویلفرد کاول در شب بی‌حرکت بایستد و اجازه دهد دیگری با نشان چشم واحد فرار کند، اکنون در میان طوفان و عذاب شدید از او حمایت می‌کرد. طلسم هیچ نورافکنی نمی‌توانست این را نشان دهد. زیرا چگونه هیچ نورافکنی می‌توانست به چنین طبیعتی مانند طبیعت او نفوذ کند؟ در یک حرکت زیبا و سرشار از تحسین، چند نفر از پسرها تا سینه خود را به آب زدند و بار بهترین دعانویس شهر شناگر را از دوشش برداشتند.

اینگونه بود که قهرمان به تنهایی از میان آب کم‌عمق به سمت ساحل طلسم نویس شهر حمیدیه رفت. در حالی که بازوی پاره و خونریزی‌اش در کنارش آویزان بود، تلوتلو خورد، خودش را گرفت و تلوتلوخوران روی چمن‌ها رفت، سپس با شدت و ضعف به زمین افتاد. و دوباره، درست مانند زمانی که جلوی خانه‌اش در بریجبورو از حال رفت، در حالی که روی چمن نرم طلسم نویس و خیس غرق در فراموشی می‌شد، فقط نیمه‌هوشیار صداهای پر سر و صدایی بود که لقبش را صدا می‌زدند. آنها با لحنی وحشت‌زده و در حالی که دور او جمع شده بودند، گفتند: « ویلی سرگردان است.

» بعضی از آنها آنقدر در مرکز توجه دیگر نمانده بودند که بفهمند او پزشک جوان اردوگاه است که ویلفرد نجاتش داده است. و نه اینکه چرایی و چگونگی گشت و گذار ناشناخته‌ی مرد جوان در طوفان را جویا طلسم نویس شوند. او نمرده بود، و قرار هم نبود بمیرد، و گرایش علاقه و کنجکاوی هیجان‌زده به سمت آن جمعیت انبوه و پر سر و صدایی بود که دور پسرک به خاک طلسم نویس شهر گتوند افتاده‌ای که به پناهگاه آلاچیق برده بودند، دعا جادو و طلسمات حلقه دعا زده بودند. پسری که با عزم راسخ و زمختش، شباهتی به پیشاهنگان نداشت، با آرنج و لولیدن از میان جمعیت راه خود را باز کرد طلسم و با وجود اخم دکتر اندرسون (که خوشبختانه از اردوگاه بازدید می‌کرد) بر روی پیکر خیس و کشیده زانو زد.

«آیا—او—او زنده است؟» او پرسید. دکتر آرام گفت: «بله، بچه‌ها، یه جایی اینجا باز کنید تا یه هوایی بخوریم.» اما پسرک پافشاری کرد. «آیا... آیا...» دکتر گفت: «فکر می‌کنم همینطور باشد، بستگی دارد.» پسرک با لحنی احمقانه خطاب به موجود بی‌هوش پرسید: «منو می‌شناسی؟» «من ویگ هستم... فقط... اگه...» گروه، مطیع حضور یک تازه وارد، چون پیش دکتر نرفته بودند، عقب‌نشینی کردند تا یک جوان پرخاشگر و پرجنب‌وجوش از میانشان عبور کند. تام اسلید گفت: «ویگ، شما بدوید و کمکشان کنید تا برانکارد دکتر را بیاورند؛ رفقا، طلسم برگردید.» جادو و طلسمات او روی لبه‌ی کاناپه‌ی حصیری که دیده‌بانِ هیچ گشتی را روی آن گذاشته بودند، نشست، در حالی که دیده‌بان‌های همه‌ی گشتی‌ها تا جایی که جرأت داشتند نزدیک او پرسه می‌زدند.

صدا را ایجاد می‌کردند. گاهی اوقات، برای یک دوره کوتاه و پر هرج و مرج، بهترین دعانویس شهر زیارت بازگشت آنها را می‌توان به چیزی کمتر از یک جنگ جهانی که در حین طلسم زلزله رخ می‌دهد، دعا تشبیه کرد. سپس ناگهان، همه جا سکوت می‌شد. در این روز خاطره‌انگیز، در بهترین دعانویس شهر بازگشت به مدرسه بود که پسران بریج‌بورو شاهد صحنه‌ای بودند که طلسم سرنوشت غم‌انگیزی برای زندگی ویلفرد کاول داشت. اما حالا، از میان تمام آن جمع پر طلسم نویس سر و صدا، تنها دختر کوچک ونت‌ورث باقی طلسم نویس شهر ارومیه مانده بود، حاکم محله، با بی‌سلیقگی روی وسیله نقلیه پر سر و صدا و زیگزاگ خود چمباتمه زده بود و توپ فراری را دنبال می‌کرد.

آردن کاول، که در سکوت و عطر طبیعت آرامش می‌یافت، روی ایوان ایستاده جادو و طلسمات بود و چشم‌انداز خیابان تراس را از نظر می‌گذراند و چشمانش را تیز می‌کرد تا نزدیک بهترین دعانویس شهر شدن ماشین دکتر را در دوردست‌ها تشخیص دهد. اما کادیلاک کوپه‌ی مجلل دکتر برنت اولین ماشینی نبود که در این محله‌ی آرام و مسکونی ظاهر می‌شد. در عوض، یک فورد کوچک، با چشم‌پوشی از مزایای یک رویکرد با ابهت در چشم‌انداز طولانی، با عجله از پیچ بعدی گذشت و جلوی خانه توقف کرد. همه چیز آنقدر ناگهانی و سریع بود طلسم نویس شهر کاشان که آردن کاول بهترین دعانویس شهر فقط توانست با حیرت به او خیره شود.

فصل دوم - یک بازدیدکننده روی بدنه‌ی این ماشین فورد نوشته شده بود: «تمپل کمپ، شهرستان گرین، نیویورک.» رسیدنش آنقدر سریع و عجیب بود که خانم آردن کاول با توجه به آشنایی بسیار کمی که با سرنشین داشت، لبخند پهن‌تری زد. با این حال، تام اسلید در مورد لبخندهایش ذره‌ای فروتنی به خرج نداد؛ در عوض، از ته دل به آردن خندید و هنگام خروج گفت: «حالا می‌بینی، حالا نمی‌بینی. یا بهتر بگویم، حالا نمی‌بینی و حالا می‌بینی. اصلاً مشکل بیلی چیست؟ من بلیکی را دیدم طلسم و او گفت که او را در خانه حمل کرده‌اند طلسم نویس شهر کهریزک غش کرده یا چیزی شبیه به این.» آردن گفت: «او بیهوش افتاد، فقط همین را می‌دانیم.

به نظر می‌رسد حالا حالش بهتر شده؛ منتظر دکتر هستیم.» تام با لحنی آمیخته با تعجب و همدردی فریاد زد: «چی می‌دونی!» دختر که انگار راه ورود تام به خانه را بسته بود، پرسید: «آیا... آیا آن پسر بلیکلی چیزی در طلسم مورد ترسو بودنش گفت؟» جادو و طلسمات «یک لحظه صبر کنید، آقای اسلید؛ آیا آنها - پسرها - آیا گفتند که او یک... یک... زرد یا چیزی شبیه به آن است؟» تام خندید و گفت: « نه ، چی شده؟ می‌تونم ببینمش؟» دختر در حالی که هنوز دستگیره در را نگه داشته بود، زمزمه کرد: «بله، می‌توانی؛ اما طلسم نویس شهر زاهدان من من دوست دارم اول من قبل از اینکه چیزی بشنوی، می‌گویم که می‌دانی او بزدل نیست زرد.» «چی بود، یه آشغال؟» آردن گفت: «نه، بهترین دعانویس شهر اما ممکن است بوده باشد.» تام کمی گیج به نظر می‌رسید.

دختر با نگرانی شروع کرد: «آقای تام... اسلید.» «تام به اندازه کافی خوب است.» «برادرم خیلی به تو فکر می‌کند - تو قهرمان او هستی. پسرهایی که در راه برگشت به مدرسه بودند، فکر می‌کنند او ترسو است. من فکر نمی‌کنم. اگر فکر می‌کنی ترسو است، می‌خواهم قول بدهی که به او نگویی - حداقل نه الان.» او آرام و با لحنی جدی صحبت کرد. «این را به من قول می‌دهی؟ که وفادار خواهی بود؟» تام خندید و گفت: «من از تو وفادارترم. تو می‌گویی فکر می‌کنی او بزدل نیست. من که می‌دانم نیست. این کمترین چیزی است طلسم نویس شهر دامغان که من را نگران می‌کند.

اصلاً این همه دردسر برای چیست؟» تحسین و حتی هیجان آردن، تایید و تحسین‌آمیزش را به وضوح در حرکت سریع و ناگهانی‌اش که در را باز کرد، نشان داد. او در حرکت سریع و جادو و طلسمات مکث کوتاهی که برای ورود دستیار جوان اردوگاه ایجاد کرد، بسیار جذاب و برازنده بود. سپس در جادو و طلسمات را بست و به آن تکیه داد. تام با نفس نفس زدن گفت: «خب، خب .» حضور تام برای پسر رنگ‌پریده‌ای که با دعا دعا دیدن جوان قدبلند و خاکی‌پوشی که طلسم با قدم‌های بلند از اتاق عبور می‌کرد و نزدیک صندلی ایستاده بود و با لبخندی دلنشین به دوست جوانش می‌نگریست، چهره‌اش از شادی برق می‌زد، انگیزه‌بخش به نظر می‌رسید.

به نظر می‌رسید که او تمام اتاق را پر کرده و فضایی از شادی طلسم نویس و نشاط را در فضا پراکنده است. گفت: «ببخشید که اینجا طلسم نویس نیستم، داشتم دنبال یه ضربه توی اون فلایور می‌گشتم؛ بیلی، فکر کنم باید ضربه رو هم با خودمون

مأمورِ تا حدودی متعجب پرسید: «کدام خط؟» آقای برایت پاسخ داد: «نمی‌دانم، و نمی‌خواهم بدانم. من بلیطی مانند آنچه توصیف کردم می‌خواهم، و می‌خواهم شما به من بگویید که برای رسیدن به مقصد، سوار کدام قطار شوم، هرچند نمی‌خواهم بدانم طلسم نویس مقصد کجاست.» مامور برای یک دقیقه گیج طلسم به نظر می‌رسید، اما از آنجایی که صورتحساب خوبی بود و مسافران دیگری هم منتظر بودند، یک بلیط برداشت، آن را مهر کرد و از طلسم نویس زیر شیشه بیرون آورد و نوشت: «سوار قطاری شو که طلسم نویس شهر دماوند از آن طرف سکوی وسط حرکت می‌کند.» آقای برایت بلیط را بدون نگاه کردن به آن تا کرد و بازوی «داد» را گرفت و به سمت قطار که از قبل منتظر بود، حرکت کرد.

همینطور که آنها می‌رفتند، «داد» گفت: «بذار ببینم کجا دارم میرم، لطفا!» راهنمایش پاسخ داد: «الان نه» و آنها سوار قطار شدند. متصدی قطار به طلسم نویس زودی وارد شد و آقای برایت با لحنی آرام با او صحبت کرد. «اینجا یک بلیط برای این مرد جوان است.» گفت. «می‌خواهم آن را بگیری و مطمئن شوی که او به مقصدی که این تکه کاغذ می‌گوید، دعا می‌رسد. از طلسم نویس شهر نسیم شهر من نپرس آن چیست. به من هم نگو. اما بلیط را بگیر و هر چه می‌گویم انجام بده.» مأمور یک دقیقه عاقل به نظر رسید، سپس برگه جریمه را گرفت و گذشت. «داد» و آقای برایت تا زمان آماده شدن قطار روی یک صندلی در واگن نشستند.

حرف زیادی زده نشد؛ چون آن موقع وقت حرف زدن نبود. اما درست وقتی که زنگ حرکت به صدا درآمد، مرد بزرگتر دست مرد کوچکتر را گرفت و تقریباً با شور و اشتیاق آن را در دست گرفت. نگاه آن دو به هم گره خورد. «داد» روزی را به یاد آورد که دست در دست هم به مدرسه می‌رفتند. آقای بهترین دعانویس شهر برایت زمزمه کرد: «پسرم، اگر زمانی رسید که توانستی روی پای خودت طلسم نویس شهر ری بایستی، بگذار از موفقیتت باخبر شوم؛ اما اگر به روش قدیمی ادامه دهی، بگذار دنیا برایت مثل گوری باشد، تا جایی که به من مربوط می‌شود؛ و دیگر هرگز نگذار از تو خبری بشنوم.

اما» او در حالی که طلسم نویس رویش را برمی‌گرداند، اضافه کرد: «من به امید بزرگتر کمی اعتماد دارم.» و بدون هیچ حرف دیگری ماشین را ترک کرد. طلسم نویس مستقیماً به خانه رفت. سال‌ها گذشت تا اینکه دوباره به آن روز اشاره کرد. وقتی مهندس قبل از حرکت قطار ترمزها را فشار دعا داد، صدای هیس هوای حبس شده به گوش بهترین دعانویس شهر رسید، سپس حرکت آرامی برای روشن کردن قطار بهترین دعانویس شهر و بعد دور و دورتر شدن قطار. «داد» ویور به صندلی‌اش تکیه داد و کلاهش را روی چشمانش طلسم نویس شهر ورامین کشید. حتی یک نگاه طولانی هم به پشت سرش نینداخت. در واقع، در آن شهر بزرگ، او به چه چیزی اهمیت می‌داد؟ «من به امید بزرگتر کمی اعتماد دارم.» این جمله را «داد» با خودش تکرار کرد، در حالی که قطار با

سرعت حرکت می‌کرد. او روزی را به یاد آورد که در کلاس روخوانی مدرسه آقای جادو و طلسمات برایت، آیات را خوانده بودند. فصل بیست و سوم صبح یک روز کریسمس، ده سال پس از صحنه‌هایی که در فصل آخر روایت شد، آقای برایت با کمال تعجب نامه‌ای دریافت کرد که با شخصیت‌های شناخته‌شده‌ی «داد» خطاب شده بود. او بدون هیچ توضیحی مهر و موم را شکست و از خود پرسید که چه داستان سرنوشتی را در دست دارد. هیجان شادی او را فرا گرفت، جادو و طلسمات زیرا با باز کردن صفحات دست‌نوشته‌ی حجیم، یک رسید روی طلسم نویس شهر قرچک میز افتاد. این مطلوب‌ترین طلسم نشانه‌ی دلخواه او بود.

این نویدبخش تمام اتفاقات بعدی بود. [نکته (همانطور که در پاورقی کتاب مقدس اسکات آمده است): اولین طلسم نشانه تجدید حیات در مردی که زندگی آرامی داشته، پرداخت بدهی‌های صادقانه اوست.] آقای برایت نامه را باز کرد و متن زیر را خواند: شهر نیویورک، ۲۲ دسامبر، ۱۸۸— آقای چارلز برایت. جناب آقای محترم: - به پیوست، وجهی به مبلغ ۲۳۷.۴۵ دلار، معادل مبلغ بدهی شما بابت پولی که سال‌ها پیش به من پرداخت کرده‌اید، به همراه بهره قانونی آن، به شما تحویل می‌دهم. با احترام، دی. دبلیو. ویور. این صفحه اول نامه بهترین دعانویس شهر بود، مختصر، اداری و مختصر. اما پس جادو و طلسمات از اینکه به این ترتیب گواهی مردانگی خود را ثبت کرد و به اصطلاح حق صحبت بیشتر را به دست آورد.